สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์

United Arab Emirates

บันทึกข้อมูลเมื่อ: Jan. 7, 2020, 1:54 p.m.
แก้ไขล่าสุดเมื่อ: Feb. 15, 2020, 4:02 p.m.
ธงสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
 


เมืองหลวง    อาบูดาบี


ที่ตั้ง            ภูมิภาคตะวันออกกลาง ระหว่างเส้นละติจูดที่ 22-26 องศา 5 ลิปดาเหนือ และระหว่างเส้นลองจิจูดที่ 51-56 องศา 5 ลิปดาตะวันออก ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของคาบสมุทรอาระเบีย ริมอ่าวเปอร์เซีย มีพื้นที่ 83,600 ตร.กม. ใหญ่เป็นอันดับ 116 ของโลก และมีขนาดประมาณ 1 ใน 6 ของไทย รัฐที่ใหญ่ที่สุดของ UAE คือ รัฐอาบูดาบีซึ่งมีพื้นที่ 67,340 ตร.กม. (ประมาณ 87% ของ UAE) ส่วนรัฐที่เล็กที่สุด คือ รัฐอัจญ์มานซึ่งมีพื้นที่ 260 ตร.กม. มีชายแดนทางบกยาว 1,066 กม. และมีชายฝั่งยาว 1,318 กม. 


อาณาเขต      ทิศเหนือ          ติดกับอ่าวเปอร์เซีย (ประมาณ 1,000 กม.)


                 ทิศตะวันออก     ติดกับอ่าวโอมาน ช่องแคบฮอร์มุซ และโอมาน (609 กม.)


                 ทิศใต้และตะวันตก     ติดกับซาอุดีอาระเบีย (457 กม.)


ภูมิประเทศ    ประกอบด้วย 2 ส่วน คือ 1) พื้นที่ส่วนใหญ่ตั้งอยู่บนคาบสมุทรอาระเบีย เช่น พื้นที่ในภาคเหนือ ซึ่งเป็นชายฝั่งที่ทอดตัวยาวไปตามแนวชายฝั่งตอนล่างของอ่าวอาหรับหรืออ่าวเปอร์เซีย และเหมาะกับการสร้างท่าเรือ ส่วนพื้นที่ภาคใต้ตะวันออก และตะวันตก เป็นทะเลทรายกว้างใหญ่ ซึ่งบรรจบกับอัรรุบอัลคอลี (Empty Quarter) ซึ่งเป็นเขตทะเลทรายทุรกันดารทางใต้ของซาอุดีอาระเบีย และมีโอเอซิสที่สำคัญ 2 แห่ง ได้แก่ ลีวา และอัลบุรอยมี ซึ่งเป็นแหล่งน้ำใต้ดินขนาดใหญ่ที่เพียงพอต่อการจัดตั้งเป็นชุมชนถาวร และการเพาะปลูก และ 2) ดินแดนหมู่เกาะในอ่าวเปอร์เซียหลายร้อยเกาะ ซึ่งบางแห่งยังมีปัญหาพิพาทในการอ้างกรรมสิทธิ์กับกาตาร์และอิหร่านซึ่งเป็นประเทศเพื่อนบ้าน อย่างไรก็ดี เกาะขนาดเล็กและแนวปะการังจำนวนมาก รวมทั้งแนวสันทรายที่เปลี่ยนแปลงไปตลอดเวลาตามกระแสน้ำและลมพายุ ทำให้การเดินเรือใกล้แนวชายฝั่งต้องใช้ความระมัดระวัง พื้นที่การเกษตรทั้งหมดในประเทศ 4.6%


ภูมิอากาศ     มี 2 ฤดู ได้แก่ ฤดูร้อน..-.. อากาศร้อนจัดและความชื้นสูง อุณหภูมิประมาณ 32-48 องศาเซลเซียส เฉพาะอย่างยิ่ง ก..-.. เป็นช่วงที่ร้อนที่สุดของปี โดยบริเวณที่ราบชายฝั่งทะเล อาจมีอุณหภูมิสูงกว่า 50 องศาเซลเซียส ฤดูหนาว..-เม.. อากาศไม่หนาวมากนัก อุณหภูมิเฉลี่ย 15-30 องศาเซลเซียส โดยช่วง พ..-มี.. อาจมีฝนตกเล็กน้อย ส่วนช่วง ม..-.. อากาศจะเย็นกว่าปกติ มีอุณหภูมิประมาณ 10-14 องศาเซลเซียส ภัยธรรมชาติที่ประสบเป็นประจำ ได้แก่ พายุฝุ่นทรายซึ่งสร้างปัญหาด้านทัศนวิสัยอย่างรุนแรง


ประชากร      9,770,526 (ประมาณการปี 2562 ขององค์การสหประชาชาติและ World Bank)


รายละเอียดประชากร      เป็นชาว UAE 11.6% เอเชียใต้ 59.4% (อินเดีย บังกลาเทศ ปากีสถาน และอื่น ๆ) อียิปต์ 10.2% และอื่น ๆ (ชาวตะวันตกและเอเชียตะวันออก) 18.8% อัตราส่วนประชากรจำแนกตามอายุ ได้แก่ วัยเด็ก (0-14 ปี) 14.39% วัยรุ่นถึงวัยกลางคน (15-64 ปี) 84.14% และวัยชรา (65 ปีขึ้นไป) 1.47% อายุขัยเฉลี่ยของประชากรโดยรวม 78.7 ปี อายุขัยเฉลี่ยเพศชาย 77.3 ปี อายุขัยเฉลี่ยเพศหญิง 80.1 ปี อัตราการเกิด 9.8 คนต่อประชากร 1,000 คน อัตราการตาย 1.7 คนต่อประชากร 1,000 คน อัตราการเพิ่มของประชากร 1.44% (ประมาณการปี 2561)


ศาสนา         ศาสนาประจำชาติ คือ อิสลาม มีผู้นับถือ 76% (ซุนนีประมาณ 61% และชีอะฮ์ประมาณ 15%) คริสต์ 9% และศาสนาอื่น ๆ (ฮินดู พุทธ ยิว) 15%


ภาษา          ภาษาอาหรับเป็นภาษาราชการ แต่มีการใช้ภาษาอังกฤษและภาษาอื่น ๆ ในแรงงานชาวต่างชาติ เช่น ภาษาฮินดี ภาษา Malayam (ภาษาท้องถิ่นของรัฐเกรละทางภาคใต้ของอินเดีย) ภาษาอุรดู ภาษาปาทาน ภาษาตากาล็อก และภาษาฟาร์ซี


การศึกษา     อัตราการรู้หนังสือ 95% การศึกษาระดับประถมจนถึงระดับอุดมศึกษา อยู่ภายใต้การกำกับดูแลของกระทรวงศึกษาธิการ และยังมีการจัดตั้งสภาการศึกษาของแต่ละรัฐ เพื่อทำหน้าที่ขับเคลื่อนนโยบายด้านการศึกษาของรัฐบาล นักเรียนชาว UAE ที่เข้าศึกษาในโรงเรียนของรัฐได้รับการศึกษาฟรี ภาษาที่ใช้ในการเรียนการสอน คือ ภาษาอาหรับ และภาษาอังกฤษเป็นภาษาที่สอง มีโรงเรียนรัฐและเอกชน รวมถึงโรงเรียนเอกชนนานาชาติทั่วประเทศรวมกว่า 1,260 แห่ง การศึกษาระดับอุดมศึกษา มีมหาวิทยาลัยของรัฐ ได้แก่ UAE University, Zayed University และ Higher Colleges of Technology และมหาวิทยาลัยเอกชน ได้แก่ American Universities of Sharjah and Dubai, Sharjah University, Abu Dhabi University, Al Hosn University, Khalifa University of Science and Technology และ Masdar Institute for Science and Technology รวมทั้งมีมหาวิทยาลัยต่างชาติที่เข้าไปจัดตั้งวิทยาเขตใน UAE เช่น มหาวิทยาลัย Sorbonne ของฝรั่งเศส New York University และ Johns Hopkins’ Bloomberg School of Public Health ของสหรัฐฯ


การก่อตั้งประเทศ   ดินแดนที่เป็น UAE ในปัจจุบันเคยเป็นส่วนหนึ่งของ Trucial States หรือ Trucial Sheikdoms โดยเรียกตามข้อตกลงหยุดยิงทางทะเลที่จัดทำขึ้นเมื่อปี 2396 ระหว่างสหราชอาณาจักรกับผู้นำ (เชค) ชาวอาหรับเผ่าต่าง ๆ ในดินแดนนี้ รวม 9 รัฐ ได้แก่ กาตาร์ บาห์เรน อาบูดาบี ดูไบ ชาร์จาห์ (ชาริเกาะฮ์) อัจญ์มาน อุมมุลกูวัยน์ รอสอัลคอยมะฮ์ และฟุญัยเราะฮ์ เพื่อเป็นหลักประกันว่าเส้นทางการค้าทางเรือของหราชอาณาจักรไปยังอินเดียจะไม่ถูกรบกวน ต่อมาเมื่อปี 2435 ทั้งสองฝ่ายลงนามในสนธิสัญญาที่ระบุว่า สหราชอาณาจักรจะให้การอารักขารัฐเหล่านี้จากการรุกรานทั้งทางบกและทางทะเล จนกระทั่งปี 2511 สหราชอาณาจักรประกาศความต้องการที่จะยุติการอารักขาให้รัฐเหล่านี้ทราบและยืนยันการตัดสินใจดังกล่าวอีกครั้งเมื่อ มี.. 2514 ผู้นำ Trucial States ทั้ง 9 รัฐ จึงหารือร่วมกันเกี่ยวกับการจัดตั้งเป็นสหภาพแห่งรัฐอาหรับเอมิเรตส์ (Union of Arab Emirates) แต่ไม่ได้ข้อยุติ ทำให้บาห์เรนและกาตาร์ประกาศตัวเป็นรัฐเอกราชฝ่ายเดียวเมื่อ ส.. และ ก.. 2514 ตามลำดับ ก่อนจะได้รับเอกราชอย่างสมบูรณ์เมื่อสนธิสัญญาสหราชอาณาจักร Trucial States สิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการเมื่อ 1 .. 2514 อย่างไรก็ดี เชค ซายิด บิน สุลฏอน อาลนะห์ยาน เจ้าผู้ครองรัฐอาบูดาบี กับเชค รอชิด บิน ซะอีด อาลมักตูม เจ้าผู้ครองรัฐดูไบ ยังมุ่งมั่นจะสถาปนาสหภาพดังกล่าวต่อไป โดยจัดทำร่างรัฐธรรมนูญเตรียมไว้ล่วงหน้าก่อนจะเสนอให้เจ้าผู้ครองรัฐที่เหลือเพื่อพิจารณา ผลการพบหารือของผู้นำรัฐที่เหลือ 7 รัฐ (อาบูดาบี ดูไบ ชาร์จาห์ อัจญ์มาน อุมมุลกูวัยน์ รอสอัลคอยมะฮ์ และฟุญัยเราะฮ์) เมื่อ 2 .. 2514 นำไปสู่การประกาศจัดตั้งประเทศใหม่ในชื่อสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์” (United Arab Emirates-UAE) โดยมีอาบูดาบีเป็นเมืองหลวง พร้อมกับประกาศใช้รัฐธรรมนูญของสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ในคราวเดียวกัน โดยมี 6 รัฐเข้าร่วม ยกเว้นรอสอัลคอยมะฮ์ที่เข้าร่วมภายหลังเมื่อต้นปี 2515


วันชาติ         2 .. (วันสถาปนาสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์เมื่อปี 2514)


การเมือง         การปกครองของ UAE เป็นการผสมผสานระหว่างระบอบสหพันธรัฐ (Federation) กับระบอบกษัตริย์ภายใต้รัฐธรรมนูญ โดยรัฐธรรมนูญฉบับปี 2514 กำหนดให้สภาผู้ปกครองสูงสุด (Federal Supreme Council) ซึ่งประกอบด้วยเจ้าผู้ครองรัฐ (อมีร หรือ Emir) ทั้ง 7 รัฐ คัดเลือกผู้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี เพื่อทำหน้าที่เป็นพระประมุขของรัฐ แต่ในทางปฏิบัติตำแหน่งประธานาธิบดีจะเป็นของเจ้าผู้ครองรัฐอาบูดาบี และตำแหน่ง นรม.จะเป็นของเจ้าผู้ครองรัฐดูไบ ประธานาธิบดี UAE พระองค์ปัจจุบันคือ เชค เคาะลีฟะฮ์ บิน ซายิด อาลนะห์ยาน เจ้าผู้ครองรัฐอาบูดาบี ทรงดำรงตำแหน่งมาตั้งแต่ 3 .. 2547 โดยสภาผู้ปกครองสูงสุดมีมติครั้งหลังสุดเมื่อ 6 พ.ย. 2562 ให้เชค เคาะลีฟะฮ์ เจ้าผู้ครองรัฐอาบูดาบี ทรงดำรงตำแหน่งประธานาธิบดี UAE ต่อเนื่องเป็นสมัยที่ 4 โดยจะครบวาระการดำรงตำแหน่งใน พ.ย. 2566 ส่วนรองประธานาธิบดี และ นรม.UAE พระองค์ปัจจุบันคือ เชค มุฮัมมัด บิน รอชิด อาลมักตูม เจ้าผู้ครองรัฐดูไบ โดยสภาผู้ปกครองสูงสุดมีมติให้ทรงดำรงตำแหน่งรองประธานาธิบดี และ นรม.UAE มาตั้งแต่ 5 ม.ค. 2549 และ 11 ก.พ. 2549 ตามลำดับ


                 ฝ่ายบริหาร : มีสภาผู้ปกครองสูงสุด (Federal Supreme Council) ซึ่งประกอบด้วยเจ้าผู้ครองรัฐทั้ง 7 รัฐ เป็นองค์กรที่มีอำนาจสูงสุดตามรัฐธรรมนูญ แต่เจ้าผู้ครองรัฐอาบูดาบีและรัฐดูไบมีสิทธิออกเสียงยับยั้ง จัดประชุมปีละ 4 ครั้ง ทำหน้าที่วางกรอบนโยบาย ตรากฎหมาย ยกเลิกกฎหมาย และให้สัตยาบันสนธิสัญญาระหว่างประเทศ มีอำนาจในการคัดเลือกประธานาธิบดีและรองประธานาธิบดี ซึ่งมีวาระดำรงตำแหน่ง 5 ปี ประธานาธิบดีมีอำนาจแต่งตั้ง นรม.และ ครม. โดย ครม.มีหน้าที่ดำเนินนโยบายด้านความมั่นคง การทหาร การต่างประเทศ การให้สัญชาติ การเงิน-การธนาคาร แรงงาน การศึกษา การสาธารณสุข การสื่อสารและโทรคมนาคม การควบคุมการจราจรทางอากาศ การออกทะเบียนอนุญาตสำหรับอากาศยาน และการส่งผู้ร้ายข้ามแดน ทั้งนี้ อำนาจหน้าที่อื่นใดที่มิได้มอบหมายให้รัฐบาลกลางให้ถือว่าเป็นอำนาจของแต่ละรัฐที่จะดำเนินการเองได้


                 ฝ่ายนิติบัญญัติ : เป็นแบบสภาเดี่ยว คือ สภาสหพันธ์แห่งชาติ (Federal National Council หรือ Majlis al-Ittihad al-Watani) มีสมาชิก 40 คน ในจำนวนนี้ 20 คน มาจากการแต่งตั้งโดยเจ้าผู้ครองรัฐแต่ละรัฐ ตามที่รัฐของตนได้รับโควตา และอีก 20 คน มาจากการเลือกตั้งโดยคณะผู้เลือกตั้ง 337,738 คน วาระการดำรงตำแหน่ง 4 ปี การเลือกตั้งครั้งหลังสุดมีขึ้นเมื่อ 5 .. 2562 และครั้งต่อไปจะมีขึ้นใน ต.ค. 2566 มีอำนาจที่จำกัดแค่เพียงตรวจสอบการทำงานของรัฐบาลด้วยการให้คำแนะนำ รวมทั้งอภิปรายร่างงบประมาณประจำปีและร่างกฎหมายอื่น ๆ แต่ไม่มีอำนาจแก้ไขหรือยับยั้งไม่ให้ออกกฎหมายได้ นอกจากนี้ ยังอภิปรายเกี่ยวกับสนธิสัญญาระหว่างประเทศ แต่ไม่มีอำนาจในการให้สัตยาบัน ส่วนการจัดตั้งพรรคการเมือง ไม่สามารถกระทำได้ เนื่องจากทางการไม่อนุญาต


                 ฝ่ายตุลาการ : มีความเป็นอิสระตามบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญ โดยมีศาลสูงสุดแห่งสหพันธรัฐ (Federal Supreme Court) ซึ่งประธานศาลสูงสุดและคณะผู้พิพากษารวม 4 คน มาจากการแต่งตั้งโดยประธานาธิบดีและได้รับการอนุมัติจากสภาผู้ปกครองสูงสุด ระบบศาลสูงสุดแห่งสหพันธ์แบ่งเป็น ศาลปกติที่พิจารณาคดีอาญา และคดีแพ่งและพาณิชย์ โดยใช้ระบบประมวลกฎหมาย (civil law หรือกฎหมายลายลักษณ์อักษร) กับศาลศาสนาอิสลามที่พิจารณาคดีครอบครัวและมรดก รวมทั้งข้อขัดแย้งทางศาสนา โดยใช้บทบัญญัติของศาสนาอิสลาม (ชะรีอะฮ์) อย่างไรก็ดี รัฐดูไบและรอสอัลคอยมะฮ์ไม่ได้ขึ้นกับศาลสูงสุดแห่งสหพันธ์ นอกจากนี้แต่ละรัฐยังมีศาลยุติธรรมของตนแยกจากศาลสูงสุดแห่งสหพันธ์


เศรษฐกิจ      มีระบบเศรษฐกิจแบบเสรี และเป็นประเทศในภูมิภาคตะวันออกกลางที่มีขนาดเศรษฐกิจใหญ่เป็นอันดับ 2 รองจากซาอุดีอาระเบีย รวมทั้งที่มีอัตราการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจสูง โดยกองทุนการเงินระหว่างประเทศ (IMF) จัดให้ UAE เป็นประเทศพัฒนาแล้วและมีรายได้สูงมาตั้งแต่ปี 2557 ขณะที่ World Economic Forum จัดให้ UAE อยู่ในกลุ่มประเทศที่มีความก้าวหน้าในการพัฒนาเศรษฐกิจมากที่สุดของโลกและเมื่อ พ.ค. 2562 สถาบันการจัดการนานาชาติหรือ Institute for Management Development (IMD) ในสวิตเซอร์แลนด์ ประเมินขีดความสามารถในการแข่งขันและประสิทธิภาพด้านเศรษฐกิจของ UAE อยู่ที่อันดับ 5 ของประเทศที่พัฒนาแล้วทั้งหมด 63 ประเทศทั่วโลก ทั้งนี้ การค้นพบแหล่งน้ำมันในรัฐอาบูดาบีและผลิตเพื่อส่งออกได้เป็นครั้งแรกเมื่อปี 2505 ตามมาด้วยการส่งออกน้ำมันของรัฐดูไบเมื่อปี 2512 ซึ่งเกิดขึ้นก่อนการรวมประเทศ ปรับเปลี่ยนเศรษฐกิจของรัฐเล็ก ๆ เหล่านี้ จากเดิมที่เคยพึ่งพาการค้าไข่มุกและการประมงเป็นหลัก ไปเป็นพึ่งพาการส่งออกน้ำมันและก๊าซธรรมชาติซึ่งเป็นรายได้ภาครัฐที่สำคัญที่สุดและถูกนำมาใช้พัฒนาประเทศด้านต่าง ๆ จนถึงปัจจุบัน นอกจากนี้ สภาพที่ตั้งของประเทศที่อยู่ระหว่างภูมิภาคเอเชีย ยุโรป และแอฟริกา เป็นปัจจัยที่ทำให้ UAE กลายเป็นศูนย์กลางการค้า การธนาคารและการคมนาคมในตะวันออกกลาง โดยเฉพาะการเป็นแหล่งขนถ่ายและส่งต่อสินค้าไปยังประเทศอื่น ๆ ทั้งในและนอกภูมิภาค


                 รัฐบาล UAE กำหนดแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคม (The Abu Dhabi Economic Vision 2030) ในระยะ 25 ปี (ระหว่างปี 2548-2573) แบ่งเป็น 4 ช่วง ได้แก่ ระยะที่ 1 (Pre-Vision) ระหว่างปี 2548-2549  ระยะที่ 2 ระหว่างปี 2550-2556 ระยะที่ 3 ระหว่างปี 2557-2562 และระยะที่ 4 ระหว่างปี 2563-2573 โดยให้ความสำคัญกับการพัฒนาเศรษฐกิจ สังคมและทรัพยากรมนุษย์ การพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานและสิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืน และการเพิ่มประสิทธิภาพการบริหารจัดการภาครัฐ ทั้งนี้ การพัฒนาเศรษฐกิจภายใต้ The Abu Dhabi Economic Vision 2030 รัฐบาลเร่งส่งเสริมการค้าและการลงทุนในประเทศ การเพิ่มบทบาทภาคเอกชนให้มีส่วนร่วมพัฒนาและสร้างความหลากหลายทางเศรษฐกิจ รวมทั้งสนับสนุนให้ต่างชาติเข้ามาลงทุนในเขตเศรษฐกิจเสรี (Economic Free Zone) โดยเน้นการลงทุนในอุตสาหกรรมการผลิตอะลูมีเนียม ปิโตรเคมี การบินและอวกาศ เวชภัณฑ์ การท่องเที่ยว เทคโนโลยีด้านพลังงานและพลังงานทางเลือก รวมถึงการใช้ UAE เป็นฐานกระจายสินค้า ขณะที่การพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน รัฐบาลเร่งส่งเสริมการลงทุนในโครงสร้างพื้นฐานขนาดใหญ่หลายแห่งรวมมูลค่ากว่า 350,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เช่น การก่อสร้างอาคาร Burj Khalifa อาคารสูงที่สุดในโลกที่เปิดใช้อย่างเป็นทางการเมื่อ 4 .. 2553 การสร้างท่าอากาศยานนานาชาติ Al Maktoum ที่ใช้งบประมาณก่อสร้างมากที่สุดในโลก คาดว่าจะแล้วเสร็จในปี 2565 และโครงการก่อสร้าง Masdar City หรือเมืองเศรษฐกิจใหม่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของรัฐอาบูดาบี โดยมีเป้าหมายให้เป็นศูนย์กลางด้านการวิจัยพัฒนาและธุรกิจพลังงานทางเลือกแบบครบวงจร พร้อมจัดตั้งเป็นเขตเศรษฐกิจพิเศษ (Special Economic Zone) ที่สามารถรองรับประชากรประมาณ 40,000 คน รวมทั้งโรงงานและบริษัทมากกว่า 100 แห่ง คาดว่าจะแล้วเสร็จในปี 2568


                 นโยบายเศรษฐกิจที่สำคัญ ได้แก่ การสร้างความหลากหลายทางเศรษฐกิจ (Diversification) ด้วยการส่งเสริมภาคการบริการและการผลิตในอุตสาหกรรม เพื่อลดการพึ่งพารายได้จากน้ำมันและการส่งเสริมการจ้างแรงงานชาว UAE (Emiratization) เพื่อลดการพึ่งพาแรงงานต่างชาติ


                 ทรัพยากรธรรมชาติที่สำคัญ น้ำมันดิบ มีปริมาณสำรองที่พิสูจน์ทราบแล้วประมาณ 97,800 ล้านบาร์เรล (มากเป็นอันดับ 7 ของโลก) กำลังการผลิตวันละ 3.216 ล้านบาร์เรล และส่งออกได้วันละ 2.296 ล้านบาร์เรล ก๊าซธรรมชาติ มีปริมาณสำรองที่พิสูจน์ทราบแล้ว 6.091 ล้านล้านลูกบาศก์เมตร (มากเป็นอันดับ 6 ของโลก) กำลังการผลิตวันละ 47,624 ล้านลูกบาศก์เมตร และส่งออกได้วันละ 7,087.0 ล้านลูกบาศก์เมตร


                 สกุลเงิน ตัวย่อสกุลเงิน :        ดิรฮัม (Dirham-AED)


              อัตราแลกเปลี่ยนต่อดอลลาร์สหรัฐ :  3.67 ดิรฮัม : 1 ดอลลาร์สหรัฐ


                 อัตราแลกเปลี่ยนต่อบาท :  8.22 บาท : 1  ดิรฮัม (ต.ค.2562)


ดัชนีเศรษฐกิจสำคัญ (ปี 2562)       


ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) : 405,770 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ประมาณการณ์ปี 2562 ของ IMF)


อัตราการขยายตัวทางเศรษฐกิจ : 1.6%


ดุลบัญชีเดินสะพัด : 36,590 ล้านดอลลาร์สหรัฐ


อัตราเงินเฟ้อ : - 1.5%


รายได้เฉลี่ยต่อหัวต่อปี : 69,430 ดอลลาร์สหรัฐ


ทุนสำรองเงินตราต่างประเทศและทองคำ: 99,503 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ประมาณการปี 2561 ของ World Bank)


แรงงาน : 6.904 ล้านคน (เป็นแรงงานชาวต่างชาติประมาณ 85%) (ประมาณการปี 2562 ของ ILO)


อัตราการว่างงาน : 2.6%


ดุลการค้าต่างประเทศ : เกินดุล 92,500 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ประมาณการปี 2561 ของ WTO)


มูลค่าการส่งออก : 345,500 ล้านดอลลาร์สหรัฐ


สินค้าส่งออกสำคัญ : ผลิตภัณฑ์และสินค้าอุตสาหกรรมต่าง ๆ (49.9%) เช่น เครื่องจักรกลไฟฟ้า คอมพิวเตอร์ ยานพาหนะ ผลิตภัณฑ์พลาสติก อากาศยาน สินค้าอื่น ๆ รวมถึงการส่งออกสินค้าต่อไปประเทศที่สาม (re-export) (26.3%) น้ำมันดิบและผลิตภัณฑ์ปิโตรเลียมอื่น ๆ (21.5%) ผลิตภัณฑ์การเกษตรและอาหาร (2.3%)


ประเทศส่งออกสินค้าสำคัญ : ซาอุดีอาระเบีย อินเดีย อิรัก โอมาน อิหร่าน สวิตเซอร์แลนด์  คูเวต ฮ่องกง สหรัฐฯ จีน เบลเยียม บาห์เรน


มูลค่าการนำเข้า : 253,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ


สินค้านำเข้าสำคัญ : ผลิตภัณฑ์และสินค้าอุตสาหกรรมต่าง ๆ (45.2%) เช่น ทองคำ รถยนต์ เครื่องส่งสัญญาณวิทยุโทรศัพท์ ผลิตภัณฑ์การเกษตรและอาหาร (6.4%) เช่น น้ำตาลทราย ข้าว เนื้อสัตว์และเครื่องในสัตว์ปีก เชื้อเพลิงและผลิตภัณฑ์ปิโตรเลียมต่าง ๆ (3.5%) และสินค้าอื่น ๆ (44.8%)


ประเทศนำเข้าสินค้าสำคัญ : จีน สหรัฐฯ อินเดีย เยอรมนี ตุรกี ญี่ปุ่น สหราชอาณาจักร อิตาลี ฮ่องกง และฝรั่งเศ


การทหาร    UAE เป็นประเทศที่มีการใช้จ่ายงบประมาณทางการทหารสูงประเทศหนึ่งในโลก โดยในห้วงปี 2557-2562 ใช้งบประมาณทางทหารเฉลี่ย 23,400 ล้านดอลลาร์สหรัฐต่อปี (4.86% ของ GDP) นอกจากนี้ UAE ยังเป็นเจ้าภาพ International Defence Exhibition & Conference (IDEX) ซึ่งเป็นงานจัดแสดงอาวุธและการประชุมด้านการทหารที่ใหญ่ที่สุดในตะวันออกกลางและแอฟริกาเหนือ (MENA) เป็นประจำทุก 2 ปี ครั้งหลังสุดจัดขึ้นระหว่าง 17-21 ก.. 2562 ที่อาบูดาบี ขณะเดียวกัน UAE ยังเป็นพันธมิตรทางทหารที่ใกล้ชิดกับสหรัฐฯ โดยอนุญาตให้ ทอ.และ ทร.สหรัฐฯ เข้าใช้ฐานทัพอากาศ Al Dhafra ของ ทอ.UAE ซึ่งตั้งอยู่ทางใต้ของรัฐอาบูดาบีและท่าเรือ Jabel Ali ที่รัฐดูไบ เป็นฐานส่งกำลังบำรุงสนับสนุนปฏิบัติการทางทหารของสหรัฐฯ ในช่วงสงครามอ่าวเปอร์เซียเมื่อปี 2534 เพื่อช่วยปลดปล่อยคูเวตจากการรุกรานของอิรัก สงครามอัฟกานิสถานเมื่อปี 2544 เพื่อโค่นล้มกลุ่มฏอลิบาน สงครามอิรักเมื่อปี 2546 เพื่อโค่นล้มประธานาธิบดีซัดดัม ฮุเซน และสงครามต่อต้านการก่อการร้ายใน Horn of Africa โดยมีเจ้าหน้าที่ทหารสหรัฐฯ ประจำการอยู่ใน UAE ประมาณ 5,000 นาย และทั้งสองประเทศยังลงนามข้อตกลงความร่วมมือด้านกลาโหม (Defence Cooperation Agreement-DCA) เมื่อ พ.ค. 2560 เพื่อยกระดับและส่งเสริมความเป็นหุ้นส่วนทางการทหาร รวมถึงความร่วมมือด้านการป้องกันและรักษาความมั่นคงปลอดภัยในภูมิภาคตะวันออกกลาง นอกจากนี้ UAE ยังอนุญาตให้ฝรั่งเศสเข้าไปตั้งฐานทัพถาวร Peace Camp ที่ฐานทัพอากาศ Al Dhafra และฐานทัพเรือที่ท่าเรือ Mina Zayed ทางตะวันออกเฉียงเหนือของอาบูดาบี บริเวณชายฝั่งใกล้ช่องแคบฮอร์มุซในอ่าวอาหรับ/อ่าวเปอร์เซียตั้งแต่ พ.. 2552 โดยมีเจ้าหน้าที่ทหารฝรั่งเศสประจำการประมาณ 650 นาย นอกจากนี้ ยังมีกองกำลังต่างชาติจากออสเตรเลีย 650 นาย สหราชอาณาจักร 200 นาย เกาหลีใต้ 139 นาย และอิตาลี 120 นาย เข้าไปประจำการใน UAE ด้วย


                 กองทัพแห่งชาติของ UAE มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า กองกำลังป้องกันสหภาพ (Union Defence Force) กองบัญชาการอยู่ที่อาบูดาบี กำลังพลรวมประมาณ 63,000 นาย รับผิดชอบการปกป้องอธิปไตยและบูรณภาพแห่งดินแดนของรัฐทั้ง 7 ของ UAE ประกอบด้วย ทบ. ทร. และ ทอ. โดยประธานาธิบดี UAE ทรงเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดโดยตำแหน่ง


                 - ทบ. มีกำลังพล 44,000 นาย อาวุธสำคัญ ได้แก่ รถถัง (MBT) รุ่น Leclerc จำนวน 340 คัน และรุ่น AMX-30 จำนวน 45 คัน รถถัง (LT TK) รุ่น FV 101 Scorpion จำนวน 76 คัน ยานยนต์ลาดตระเวนหุ้มเกราะ (RECCE) รุ่น AML-90 จำนวน 49 คัน และรุ่น VBL จำนวน 24 คัน รถทหารราบ (IFV) รุ่น AMX-10P จำนวน 15 คัน และรุ่น BMP-3 จำนวน 390 คัน รถสายพานลำเลียงหุ้มเกราะ (APC) รุ่น AAPC จำนวน 136 คัน รุ่น EE-11 Urutu จำนวน 120 คัน รุ่น AMV จำนวน 45 คัน และรุ่น VAB จำนวน 20 คัน ยานยนต์หุ้มเกราะ ป้องกันการลาดตระเวน (PPV) รุ่น Caiman จำนวน 465 คัน รุ่น Maxxpro LWB จำนวน 115 คัน และรุ่น Nimr Hafeet จำนวน 27 คัน ยานยนต์หุ้มเกราะอเนกประสงค์ (AUV) รุ่น M-ATV จำนวน 650 คัน รุ่น Nimr Adjban และรุ่น Nimr Jais (ไม่ปรากฏข้อมูลจำนวน) อาวุธปล่อยต่อต้านรถถัง (MSL) แบบ self-propelled รุ่น HOT จำนวน 20 ลูก และรุ่น Nimr Adjban 440A (ไม่ปรากฏข้อมูลจำนวน) และแบบ MANPATS รุ่น FGM-148 Javelin รุ่น Milan และรุ่น TOW (ไม่ปรากฏข้อมูลจำนวน) ปืนไร้แรงสะท้อนถอยหลัง (RCL) รุ่น Carl Gustav (ไม่ปรากฏข้อมูลจำนวน) ปืนใหญ่ต่อสู้อากาศยาน แบบ self-propelled รุ่น G6 จำนวน 78 กระบอก รุ่น M109A3 จำนวน 85 กระบอก และรุ่น Mk F3 จำนวน 18 กระบอก แบบลากจูง (TOWED) รุ่น L118 จำนวน 73 กระบอก รุ่น Type-59-I จำนวน 20 กระบอก แบบ MRL รุ่น Firos-25 จำนวน 48 กระบอก รุ่น Jobaria จำนวน 2 กระบอก รุ่น Type-90 (ไม่ปรากฏข้อมูลจำนวน) รุ่น M142 HIMARS จำนวน 32 กระบอก และรุ่น 9A52 Smerch จำนวน 6 กระบอก แบบ MOR รุ่น Brandt (81 mm) จำนวน 20 กระบอก รุ่น L16 จำนวน 114 กระบอก รุ่น Brandt (120 mm) จำนวน 21 กระบอก และรุ่น RG-31 MMP Agrab Mk2 จำนวน 96 กระบอก ขีปนาวุธแบบพื้นสู่พื้นพิสัยใกล้ (SRBM) รุ่น Scud-B และ รุ่น MGM-140/AB (ไม่ปรากฏข้อมูลจำนวน) ขีปนาวุธแบบพื้นสู่อากาศ (SAM) แบบ Point-defence รุ่น Blowpipe และรุ่น Mistral (ไม่ปรากฏข้อมูลจำนวน) ปืนใหญ่วิถีราบ (GUNS) แบบ self-propelled รุ่น M3 VDAA จำนวน 42 กระบอก และแบบลากจูง (TOWED) รุ่น GCF-BM2 จำนวน 20 กระบอก และอากาศยานไร้คนขับสำหรับภารกิจรวบรวมข่าวกรอง ตรวจตรา และลาดตระเวน (ISR) รุ่น Seeker II (ของแอฟริกาใต้) (ไม่ปรากฏข้อมูลจำนวน)


                 - ทร. มีกำลังพล 2,500 นาย มีเรือประเภทต่าง ๆ รวมมากกว่า 70 ลำ โดยมีเรือสำคัญ ได้แก่เรือฟริเกตติดตั้งขีปนาวุธต่อต้านเรือและมีโรงเก็บ/ลานจอดอากาศยาน (FFGH) ชั้น Abu Dhabi จำนวน 1 ลำ


เรือคอร์เวตติดตั้งขีปนาวุธต่อต้านเรือและมีโรงเก็บ/ลานจอดอากาศยาน (FSGHM) ชั้น Baynunah จำนวน 6 ลำ เรือคอร์เวตติดตั้งขีปนาวุธต่อต้านเรือและขีปนาวุธแบบพื้นสู่อากาศ (FSGM) ชั้น Muray Jib จำนวน 2 ลำ และชั้น Ganthoot จำนวน 2 ลำ เรือตรวจการณ์ชายฝั่งติดตั้งขีปนาวุธนำวิถี (PCFGM) ชั้น Mubarraz จำนวน 2 ลำ เรือตรวจการณ์ชายฝั่ง (PCFG) ชัั้น Ban Yas จำนวน 6 ลำ เรือตรวจการณ์เร็วติดตั้งขีปนาวุธต่อต้านเรือ (PBFG) ชั้น Butinah จำนวน 12 ลำ เรือตรวจการณ์เร็ว (PBF) ชั้น Ghannatha จำนวน 12 ลำ เรือทำลายทุ่นระเบิดไกลฝั่ง (MHO) ชั้น Al Murjan (Frankenthal Type-332) จำนวน 2 ลำ เรือยกพลขึ้นขนาดใหญ่ (LST) ชั้น Alquwaisat เรือระบายพลขนาดกลาง (LCM) ชั้น Al Feyi จำนวน 5 ลำ เรือระบายพลขนาดเล็ก (LCP) ชั้น Fast Supply จำนวน 4 ลำ เรือระบายพล/รถถัง (LCT) ชั้น Al Shareeah จำนวน 1 ลำ และชั้นอื่น ๆ อีก 7 ลำ เรือส่งกำลังบำรุงและสนับสนุนภารกิจทางเรือ (AFS) ชั้น Rmah จำนวน 2 ลำ


                 - ทอ. มีกำลังพลประมาณ 4,500 นาย มีอากาศยานประเภทต่าง ๆ ประจำการมากกว่า 150 เครื่อง อากาศยานสำคัญ ได้แก่ เครื่องบินขับไล่และโจมตีภาคพื้นดิน (FGA) รุ่น F-16E จำนวน 54 เครื่อง รุ่น F-16F จำนวน 24 เครื่อง รุ่น Mirage 2000-9DAD จำนวน 15 เครื่องและรุ่น Mirage 2000-9EAD จำนวน 44 เครื่อง เครื่องบินลาดตระเวน (ISR) รุ่น Mirage 2000 RAD จำนวน 7 เครื่อง เครื่องบินติดตั้งระบบข่าวกรองทางสัญญาณ (SIGINT) รุ่น Global 6000 จำนวน 1 เครื่อง เครื่องบินสนับสนุนภารกิจเตือนภัยและควบคุมปฏิบัติการทางอากาศ (AEW&C) รุ่น Saab 340 Erieye จำนวน 2 เครื่อง เครื่องบินเติมน้ำมันกลางอากาศและลำเลียงทางทหาร (TPT/TKR) รุ่น A330 MRTT จำนวน 3 เครื่อง เครื่องบินลำเลียง (TPT) รุ่น C-17 จำนวน 7 เครื่อง รุ่น C-130H จำนวน 3 เครื่อง รุ่น C-130H-30 จำนวน 1 เครื่อง รุ่น L-100-30 จำนวน 2 เครื่อง รุ่น CN235 จำนวน 6 เครื่อง และรุ่น DHC-8 จำนวน 4 เครื่อง เฮลิคอปเตอร์อเนกประสงค์ (MRH) รุ่น AW139 จำนวน 12 เครื่อง และรุ่น Bell 412 จำนวน 9 เครื่อง เฮลิคอปเตอร์ลำเลียง (TPT) รุ่น AW109K2 จำนวน 3 เครื่องและรุ่น Bell 407 จำนวน 1 เครื่อง อากาศยานไร้คนขับสำหรับภารกิจ combat ISR รุ่น Wing Loong I หรือ GJ-1 (ของจีน) และรุ่น Wing Loong II (ไม่ปรากฏข้อมูลจำนวน) อากาศยานไร้คนขับสำหรับภารกิจรวบรวมข่าวกรอง ตรวจตรา และลาดตระเวน (ISR) รุ่น RQ-1E Predator XP (ของสหรัฐฯ) (ไม่ปรากฏข้อมูลจำนวน) ขีปนาวุธนำวิถีแบบอากาศสู่อากาศ (AAM) รุ่น AIM-9L Sidewinder รุ่น R-550 รุ่น Mica และรุ่น AIM-120C (ไม่ปรากฏข้อมูลจำนวน) ขีปนาวุธนำวิถีแบบอากาศสู่พื้น (ASM) รุ่น AGM-65G Maverick และรุ่น Hakeem (ไม่ปรากฏข้อมูลจำนวน) ขีปนาวุธต่อต้านเรดาร์ (ARM) รุ่น AGM-88 HARM (ไม่ปรากฏข้อมูลจำนวน) จรวดร่อน (ALCM) รุ่น Black Shaheen (ไม่ปรากฏข้อมูลจำนวน) และระเบิดนำวิถีทำลายภาคพื้นดินรุ่น Al Tariq และรุ่น GBU12/58 Paveway II (ไม่ปรากฏข้อมูลจำนวน)


                 นอกจากนี้ ยังมีกองกำลังประจำรัฐ 3 แห่งที่รับผิดชอบการปกป้องอธิปไตยของรัฐตนเป็นการเฉพาะ โดยมีสถานะเป็นกองบัญชาการระดับภาค (Regional Commands) ของ UDF ได้แก่ 1) Abu Dhabi Defence Force (ADDF) ของรัฐอาบูดาบีี มีกำลังพลประมาณ 15,000 นาย และมีการประจำการเรือเรือตรวจการณ์เร็ว 4 ลำ และเครื่องบินทิ้งระเบิด/ขับไล่รุ่น Hawker Hunter จำนวน 12 เครื่อง 2) Dubai Defence Force (DDF) ของรัฐดูไบ กำลังพลเป็นทหารราบ รวมทั้งสิ้นกว่า 20,000 นาย และ 3) Ras al Khaymah Defence Force (RAKDF) ของรัฐรอสอัลคอยมะฮ์ กำลังพลประมาณ 900 นาย


                 และมีกองกำลังพิเศษอื่น ๆ ได้แก่ 1) กองกำลังป้องกันภัยทางอากาศ ไม่ปรากฏข้อมูลกำลังพล มีการประจำการขีปนาวุธแบบพื้นสู่อากาศ (SAM) พิสัยปานกลางรุ่น MIM-23B และรุ่น MIM-104F Patriot PAC-3 ขีปนาวุธแบบพื้นสู่อากาศ (SAM) พิสัยใกล้รุ่น Crotale และรุ่น Pantsir-S1 ขีปนาวุธแบบพื้นสู่อากาศ (SAM) แบบ Point-defence รุ่น RBS-70 รุ่น Rapier รุ่น Javelin รุ่น 9K38 Igla และรุ่น Mistral รวมทั้ง มีการรติดตั้งระบบป้องกันขีปนาวุธระดับเพดานบินสูง (THAAD) ของสหรัฐฯ มาตั้งแต่ปี 2559 2) กองกำลังพิทักษ์ประธานาธิบดี (Presidential Guard) จำนวน 12,000 นาย โดยมีหน่วย Special Operations Command (SOC) ที่ทำงานด้านต่อต้านการก่อการร้ายภายในประเทศโดยเฉพาะ มีการประจำการรถถัง (MBT) รุ่น Leclerc จำนวน 50 คัน รถทหารราบ (IFV) รุ่น BMP-3 จำนวน 200 คัน และรุ่น BTR-3U จำนวน 90 คัน และอาวุธปล่อยต่อต้านรถถัง (MSL) แบบ self-propelled รุ่น HMMWV (ไม่ปรากฏข้อมูลจำนวน) 3) กองกำลัง Joint Aviation Command ไม่ปรากฏข้อมูลกำลังพล มีการประจำการอากาศยานและเฮลิคอปเตอร์รวมกว่า 37 เครื่อง รวมถึงขีปนาวุธแบบอากาศสู่พื้น (ASM) และขีปนาวุธต่อต้านเรือ (AShM) หลายรุ่น และ 4) หน่วยรักษาความมั่นคงชายฝั่ง (Critical Infrastructure and Coastal Protection Agency-CICPA) ซึ่งอยู่ภายใต้การกำกับของกระทรวงมหาดไทย ไม่ปรากฏข้อมูลกำลังพล มีการประจำเรือลาดตระเวนและตรวจการณ์ชายฝั่งรวมจำนวนกว่า 110 ลำ


ปัญหาด้านความมั่นคง


                 ปัญหาความมั่นคงด้านก่อการร้าย โดย UAE ห่วงกังวลภัยคุกคามจากกลุ่มก่อการร้ายและกลุ่มการเมืองที่อิงอุดมการณ์ทางศาสนามาตลอด นับตั้งแต่หน่วยความมั่นคงของ UAE ซึ่งได้รับความร่วมมือจากซาอุดีอาระเบีย สามารถจับกุมสมาชิกเซลล์ก่อการร้ายที่มีความเชื่อมโยงกับกลุ่มอัลกออิดะฮ์ในคาบสมุทรอาระเบีย (Al Qaida in the Arabian Peninsula-AQAP) ที่เคลื่อนไหวในเยเมน วางแผนจะดำเนินกิจกรรมที่เป็นภัยต่อเสถียรภาพของ UAE ซาอุดีอาระเบียและประเทศเพื่อนบ้านอื่น ๆ รอบอ่าวอาหรับเมื่อ ธ.. 2555 กรณีดังกล่าวถือเป็นครั้งแรกที่ UAE ยอมรับว่าตกเป็นเป้าโจมตีของ AQAP นอกจากนี้ เมื่อห้วงปี 2556 ปรากฏรายงานเกี่ยวกับการจับกุมสมาชิกกลุ่ม Muslim Brotherhood จากอียิปต์ที่เข้าไปจัดตั้งเซลล์ใน UAE ด้วยข้อหาพยายามโค่นล้มรัฐบาล UAE เนื่องจากตรวจพบการชักชวนชาวอียิปต์ใน UAE เข้าร่วมเป็นสมาชิกผ่านการจัดการฝึกอบรมให้ความรู้เกี่ยวกับการจัดการเลือกตั้งและวิธีการโค่นล้มระบอบการปกครองเดิม จัดตั้งบริษัทขึ้นใน UAE เพื่อจัดหาเงินทุนส่งกลับไปอียิปต์ และรวบรวมข้อมูลด้านการทหารของ UAE ขณะที่ การขยายตัวของกลุ่ม Islamic State (IS) ในอิรักและซีเรียนับตั้งแต่ปี 2557 ยังเป็นภัยคุกคามความมั่นคงที่ UAE ให้ความสำคัญและมีการติดตามความเคลื่อนไหวสมาชิกเซลล์ก่อการร้ายของกลุ่ม IS ที่อาจเข้าไปเคลื่อนไหวใน UAE ทั้งนี้ เมื่อ ส.. 2558 ทางการ UAE จับกุมผู้ต้องหาจำนวน 41 คน ในจำนวนนี้เป็นชาว UAE 38 คน ในข้อหาจัดตั้งองค์กรก่อการร้าย ดำเนินกิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับการก่อการร้ายใน UAE และเข้าร่วมกลุ่มก่อการร้ายทั้งกลุ่ม IS กลุ่มอัลกออิดะฮ์ และกลุ่ม AQAP


                 ปัญหาความมั่นคงระหว่างประเทศ UAE มีปัญหาข้อพิพาทดินแดนในการอ้างกรรมสิทธิ์เหนือเกาะ Abu Musa เกาะ Lesser Tunb (Tunb al Sughra) และเกาะ Greater Tunb (Tunb al Kubra) ซึ่งอิหร่านใช้กำลังเข้ายึดครองตั้งแต่ 30 .. 2514 อย่างไรก็ดี UAE ปฏิเสธที่จะใช้กำลังตอบโต้อิหร่าน และพยายามแก้ไขข้อพิพาทด้วยการนำปัญหาเข้าสู่การพิจารณาของศาลยุติธรรมระหว่างประเทศ แต่ไม่ได้รับการตอบสนองจากอิหร่านจนถึงปัจจุบัน


สมาชิกองค์การระหว่างประเทศ   ABEDA, AfDB, AFESD, AMF, BIS, CAEU, CICA, FAO, G-77, GCC, IAEA, IBRD, ICAO, ICC, ICRM, IDA, IDB, IFAD, IFC, IFRCS, IHO, ILO, IMF, IMO, IMSO, Interpol, IOC, IPU, IRENA, ISO, ITSO, ITU, LAS, MIGA, NAM, OAPEC, OIC, OPCW, OPEC, PCA, UN, UNCTAD, UNESCO, UNIDO,UNRWA, UNWTO, UPU, WCO, WHO, WIPO, WMO, WTO นอกจากนี้ยังเป็นผู้สังเกตการณ์ของ OIF


วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี    รัฐบาล UAE ให้ความสำคัญกับการส่งเสริมการวิจัย เพื่อเป็นรากฐานการพัฒนาประเทศ โดยจัดตั้งสถาบันวิจัย เช่น CERT Research Centers และ Masdar Institute of Science and Technology เพื่อรองรับเป้าหมายในการพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี นอกจากนี้ ยังมีโครงการก่อสร้าง Masdar City หรือเมืองเศรษฐกิจใหม่ (New Economic City-NEC) ที่รัฐอาบูดาบี มูลค่า 15,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพื่อเป็นแหล่งทดลองเทคโนโลยีใหม่ ๆ ในภาคพลังงาน เช่น การนำเอาพลังงานแสงอาทิตย์มาใช้ผลิตกระแสไฟฟ้า และการกลั่นน้ำทะเลเป็นน้ำจืด ทั้งนี้ Masdar City ได้รับเลือกให้เป็นที่ตั้งของทบวงการพลังงานหมุนเวียนระหว่างประเทศ (International Renewable Energy Agency-IRENA) ซึ่งส่งเสริมการพัฒนาและการใช้พลังงานทดแทนทุกรูปแบบตั้งแต่ มิ.. 2552


                                    รัฐบาล UAE ยังให้ความสำคัญการพัฒนาและส่งเสริมเทคโนโลยีด้านอวกาศ โดย UAE ประสบความสำเร็จในการส่งดาวเทียม DubaiSat-1 ขึ้นสู่วงโคจรเมื่อปี 2551 และ DubaiSat-2 ขึ้นสู่วงโคจรเมื่อปี 2556 ต่อมามีการจัดตั้ง Mohammed Bin Rashid Space Centre (MBRSC) ขึ้นเมื่อ เม.. 2558 และประสบความสำเร็จในการส่งดาวเทียม KhalifaSat ซึ่งเป็นดาวเทียมสังเกตการณ์ดวงใหม่ขึ้นสู่วงโคจรเมื่อ ต.ค. 2561 และส่งนักบินอวกาศ UAE ขึ้นไปปฏิบัติภารกิจบนสถานีอวกาศนานาชาติเป็นครั้งแรกของประเทศเมื่อ ก.ย. 2562 รวมทั้งยังริเริ่มโครงการ Hope ซึ่งมีเป้าหมายพัฒนาและส่งยานอวกาศไร้คนขับไปดาวอังคารภายในปี 2564


                               ปัจจุบันเทคโนโลยีด้านปัญญาประดิษฐ์ (Artificial Intelligence-AI) เป็นอีกเทคโนโลยีที่ UAE ให้ความสำคัญอย่างมาก เนื่องจากมีการคาดการณ์ว่า AI จะเป็นตัวขับเคลื่อนใหม่ของเศรษฐกิจโลกภายในปี 2573 รวมถึง UAE ซึ่งคาดว่า AI จะช่วยเพิ่มผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) เกือบ 14% ซึ่งเป็นสัดส่วน GDP ที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคตะวันออกกลาง โดยเมื่อ ต.ค. 2562 UAE ริเริ่มจัดตั้ง Mohamed bin Zayed University of Artificial Intelligence (MBZUAI) ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยด้าน AI ในระดับบัณฑิตศึกษาที่มุ่งเน้นการวิจัยและพัฒนา AI ขั้นสูงแห่งแรกของโลก คาดว่าจะเปิดรับนักศึกษาอย่างเป็นทางการใน ก.ย. 2563


การขนส่งและโทรคมนาคม  ท่าอากาศยานจำนวน 43 แห่ง โดยมีท่าอากาศยานนานาชาติที่สำคัญ ได้แก่ ท่าอากาศยาน Abu Dhabi กับ Al Ain ในรัฐอาบูดาบี และท่าอากาศยานประจำรัฐดูไบ (เมื่อปี 2561 มีผู้โดยสารเดินทางผ่านมากถึง 89.1 ล้านคน) รัฐฟุญัยเราะฮ์ รัฐรอสอัลคอยมะฮ์ และรัฐชาร์จาห์ นอกจากนี้ ยังมีท่าเรือสำคัญ ได้แก่ ท่าเรือ Mina Zayed ที่อาบูดาบี ท่าเรือ Al Fujairah ที่ฟุญัยเราะฮ์ ท่าเรือ Mina Jabal Ali ท่าเรือ Mina Rashid ที่ดูไบ ท่าเรือ Mina Saqr ที่รอสอัลคอยมะฮ์ และท่าเรือ Khawr Fakkan ที่ชาร์จาห์ ถนนระยะทาง 4,080 กม. (ข้อมูลตั้งแต่ปี 2551 ทั้งนี้ โดยรายงาน Global Competitiveness ของ World Economic Forum จัดอันดับถนนใน UAE มีคุณภาพเป็นอันดับ 1 ของโลก ต่อเนื่องตั้งแต่ปี 2558-2561) ท่อส่งผลิตภัณฑ์ปิโตรเลียมระยะทาง 7,639 กม. และท่อส่งน้ำจืดระยะทาง 99 กม. (ข้อมูลเมื่อปี 2558) การโทรคมนาคม : มีโทรศัพท์พื้นฐานให้บริการประมาณ 2.34 ล้านเลขหมาย โทรศัพท์เคลื่อนที่ประมาณ 20.08 ล้านเลขหมาย จำนวนผู้ใช้อินเทอร์เน็ต 98.45% ของจำนวนประชากรทั้งหมด 9.77 ล้านคน (ประมาณการปี 2561 ของหน่วยงานกำกับดูแลด้านการสื่อสารโทรคมนาคมของ UAE) รหัสประเทศโทรศัพท์ทางไกลระหว่างประเทศ +971 รหัสอินเทอร์เน็ต .ae


การเดินทาง สายการบินของไทยให้บริการเที่ยวบินตรงกรุงเทพฯ-ดูไบ (ท่าอากาศยานนานาชาติดูไบ) ทุกวัน วันละ 2 เที่ยวบิน ส่วนสายการบินของ UAE ที่บินตรงมาไทย ได้แก่ สายการบิน Etihad ให้บริการเที่ยวบินตรงทุกวัน ระหว่างอาบูดาบี (ท่าอากาศยานนานาชาติอาบูดาบี) กับกรุงเทพฯ และจังหวัดท่องเที่ยวสำคัญของไทย เช่น ภูเก็ต กระบี่ เชียงใหม่ สายการบิน Emirates ให้บริการเที่ยวบินตรงทุกวัน ระหว่างดูไบกับกรุงเทพฯ และภูเก็ต เวลาที่ UAE ช้ากว่าไทย 3 ชม. คนไทยที่ต้องการเดินทางเข้า UAE ต้องขอรับการตรวจลงตรา โดยการตรวจลงตราประเภท Visit Visa สามารถพำนักอยู่ใน UAE ได้ 60 วัน และขยายระยะเวลาได้ แต่รวมเวลาพำนักแล้วจะต้องไม่เกิน 90 วัน ประเภท Tourist Visa สามารถพำนักอยู่ใน UAE ได้ 30 วัน แต่ไม่สามารถขยายระยะเวลาได้ และประเภท Multiple Entry Visa สำหรับผู้ที่ติดต่อธุรกิจกับบริษัทที่มีชื่อเสียงใน UAE และจะต้องเดินทางเข้า UAE บ่อยครั้ง การตรวจลงตราประเภทนี้มีอายุ 6 เดือน สามารถพำนักอยู่ใน UAE ได้ครั้งละ 30 วัน แต่ไม่สามารถขยายระยะเวลาพำนักได้ และจะต้องเดินทางเข้า UAE โดยขอรับการตรวจลงตราประเภท Visit Visa ก่อนเพื่อดำเนินการขอ Multiple Entry Visa ทั้งนี้ การขอรับการตรวจลงตราทุกประเภทต้องมีผู้อุปถัมภ์ (Sponsor) โดยสามารถขอให้โรงแรม สายการบิน บริษัทท่องเที่ยว และหน่วยงานใน UAE ที่มีคุณสมบัติตามระเบียบของกระทรวงมหาดไทย UAE เป็นผู้อุปถัมภ์ได้ เว็บไซต์ท่องเที่ยวรัฐอาบูดาบี https://www.visitabudhabi.ae/int-en/ รัฐดูไบ http://www.visitdubai.com/en


สถานการณ์สำคัญที่น่าติดตาม


                 1) แนวโน้มท่าทีและการดำเนินการของ UAE ต่อสถานการณ์การสู้รบในเยเมน และความขัดแย้งระหว่างรัฐบาลเยเมนกับกลุ่มกบฏชาวชีอะฮ์เผ่าฮูษีในภาคเหนือของเยเมนที่ยังไม่คลี่คลาย หลังจาก UAE ซึ่งร่วมมือกับซาอุดีอาระเบียส่งกองกำลังภาคพื้นดินเข้าไปช่วยรัฐบาลเยเมนสู้รบกับกลุ่มกบฏชาวชีอะฮ์เผ่าฮูษี (เชื่อว่าได้รับการสนับสนุนจากอิหร่าน) ตั้งแต่ปี 2558 ประกาศเมื่อ 30 ต.ค. 2562 ว่า UAE จะถอนกองกำลังดังกล่าวออกจากเยเมน แต่ก็ยืนยันจะร่วมมือกับซาอุดีอาระเบียเพื่อปราบปรามกลุ่มก่อการร้ายในเยเมนต่อไป ทั้งนี้ ประกาศดังกล่าวมีขึ้นหลังจากรัฐบาลเยเมนกับ Southern Transitional Council (STC) ซึ่งเป็นกลุ่มแบ่งแยกดินแดนในภาคใต้ของเยเมนและได้รับการสนับสนุนด้านการทหารจาก UAE บรรลุข้อตกลงยุติการสู้รบที่มีซาอุดีอาระเบียเป็นคนกลางจัดการเจรจาเมื่อ 29 ต.ค. 2562 เนื่องจาก STC พยายามก่อรัฐประหารรัฐบาลเยเมนด้วยการบุกยึดค่ายทหารและทำเนียบประธานาธิบดีในเมืองเอเดนทางภาคใต้ซึ่งเป็นฐานที่มั่นและเมืองหลวงชั่วคราวของรัฐบาล โดยมีสาเหตุจากความไม่พอใจที่พรรค Islamist Islah ซึ่งเป็นแกนนำของรัฐบาลเยเมนเข้าไปมีอำนาจในรัฐบาลท้องถิ่นทางภาคใต้ของเยเมน จนนำไปสู่การเผชิญหน้าทางทหารในภาคใต้ระหว่างรัฐบาลแยเมนกับ STC ระหว่าง ส.ค.-ต.ค. 2562 และทำให้ความขัดแย้งในเยเมนทวีความซับซ้อน


                 2) ปัญหาความสัมพันธ์ระหว่างกาตาร์กับซาอุดีอาระเบียและพันธมิตรสำคัญ ได้แก่ UAE บาห์เรน และอียิปต์ (หรือที่รู้จักในชื่อ Anti-Terrorism Quartet-ATQ) ที่ยังไม่มีสัญญาณจะฟื้นฟูความสัมพันธ์ หลังจาก UAE ร่วมกับประเทศพันธมิตรกล่าวหาว่ากาตาร์ยังคงดำเนินนโยบายสนับสนุนกลุ่มก่อการร้าย อีกทั้งสนับสนุนและเป็นมิตรกับอิหร่านที่เป็นคู่ขัดแย้งสำคัญในภูมิภาคของ UAE และพันธมิตร จนนำไปสู่การตัดความสัมพันธ์ทางการทูตและการใช้มาตรการปิดล้อมเพื่อลงโทษกาตาร์มาตั้งแต่ มิ.. 2560


                 3) ปัญหาข้อพิพาทดินแดนระหว่าง UAE กับอิหร่านที่ยังไม่ยุติ เนื่องจากอิหร่านยังคงอ้างกรรมสิทธิ์เหนือเกาะ Abu Musa เกาะ Lesser Tunb (Tunb al Sughra) และเกาะ Greater Tunb (Tunb al Kubra) ที่อิหร่านใช้กำลังเข้ายึดครองตั้งแต่ 30 .. 2514


ความสัมพันธ์ไทย-สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์


                 ไทยและ UAE สถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตระหว่างกันเมื่อ 12 .. 2518 ก่อนที่ไทยจะเปิดสถานกงสุลใหญ่ ณ เมืองดูไบเมื่อ ม.. 2535 และเปิด สอท. ณ อาบูดาบีเมื่อ 3 .. 2537 ขณะที่ UAE เปิด สอท. ณ กรุงเทพฯ เมื่อ เม.. 2541 โดยมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมาโดยตลอด ด้านการเมือง UAE เป็นหนึ่งในมิตรประเทศที่สนับสนุนไทยในการทำความเข้าใจกับองค์การความร่วมมืออิสลาม (OIC) เกี่ยวกับปัญหาความรุนแรงในภาคใต้ของไทยเป็นอย่างดีมาตลอด โดยนับตั้งแต่สถาปนาความสัมพันธ์ ไทยและ UAE มีการเยือนที่สำคัญระหว่างกันในระดับพระราชวงศ์และรัฐบาลหลายครั้ง โดยการเยือน UAE อย่างเป็นทางของฝ่ายไทยครั้งหลังสุด คือ การเดินทางเยือน UAE ของนายวีระ โรจน์พจนรัตน์ รมว.กระทรวงวัฒนธรรมของไทย ระหว่าง 21-22 มี.. 2562 เพื่อเป็นประธานในพิธีเปิดกิจกรรมตามโครงการเผยแพร่ศิลปวัฒนธรรมไทยในต่างประเทศ เส้นทางประเทศในตะวันออกกลาง และลงนามความตกลงว่าด้วยความร่วมมือด้านวัฒนธรรมระหว่างรัฐบาลสองประเทศ ส่วนการเยือนไทยอย่างเป็นทางของฝ่าย UAE ครั้งล่าสุด คือ การเยือนไทยของเชค อับดุลลอฮ์ บิน ซายิด อาลนะห์ยาน รมว.กระทรวงการต่างประเทศและความร่วมมือระหว่างประเทศของ UAE ในฐานะแขกของกระทรวงการต่างประเทศ เพื่อเป็นประธานร่วมการประชุมคณะกรรมาธิการร่วมว่าด้วยความร่วมมือด้านเศรษฐกิจ การค้า และวิชาการ ระหว่างไทยกับ UAE ครั้งที่ 1 ระหว่าง 11-12 .. 2559 และการเยือนไทยของ รมช.กระทรวงการต่างประเทศ UAE เพื่อเข้าร่วมการประชุมสุดยอดกรอบความร่วมมือเอเชีย (ACD Summit) ครั้งที่ 2 ที่ไทยเป็นเจ้าภาพ ระหว่าง 8-10 .. 2559


                 ความร่วมมือด้านความมั่นคง UAE เป็นฝ่ายริเริ่มขอเปิดความร่วมมือด้านความมั่นคงกับไทย โดยกระทรวงการต่างประเทศไทยเป็นเจ้าภาพจัดการประชุมระดับนโยบายว่าด้วยความร่วมมือด้านความมั่นคงระหว่างไทย-UAE ครั้งที่ 1 ที่กรุงเทพฯ ระหว่าง 29 ..-1 .. 2551 ฝ่าย UAE มี ออท.Tariq Ahmed Al Heidan รองปลัดกระทรวงการต่างประเทศ UAE ฝ่ายการเมืองเป็นหัวหน้าคณะ โดยการประชุมมุ่งเน้นการแลกเปลี่ยนประสบการณ์เกี่ยวกับภัยคุกคามต่อความมั่นคงของแต่ละประเทศ เช่น การป้องกันและปราบปรามการค้ามนุษย์ การต่อต้านการก่อการร้าย และการป้องกันและปราบปรามการฟอกเงิน ส่วนความร่วมมือด้านเศรษฐกิจทั้งสองฝ่ายได้ริเริ่มการจัดการประชุมคณะกรรมาธิการร่วมว่าด้วยความร่วมมือทางเศรษฐกิจ การค้าและวิชาการ ไทย-UAE ครั้งที่ 1 ที่กรุงเทพฯ เมื่อ 12 .. 2559


                 ด้านเศรษฐกิจ UAE เป็นประตูการค้าและคู่ค้าอันดับหนึ่งของไทยในตะวันออกกลางมาตั้งแต่ปี 2541 จนถึงปัจจุบัน การค้าระหว่างไทยกับ UAE เมื่อปี 2561 มีมูลค่า 13,034.46 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (422,483.15 ล้านบาท) เพิ่มขึ้นจากเมื่อปี 2560 ซึ่งมีมูลค่า 10,237.85 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (349,177.33 ล้านบาท) โดยปี 2561 ไทยส่งออกมูลค่า 2,837.27 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (83,675.94 ล้านบาท) และนำเข้ามูลค่า 7,400.58 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (338,807.21 ล้านบาท) ซึ่งไทยเป็นฝ่ายขาดดุลการค้า 7,809.52 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (255,131.28 ล้านบาท) สินค้าส่งออกสำคัญ ได้แก่ รถยนต์ อุปกรณ์และส่วนประกอบ อัญมณีและเครื่องประดับ เครื่องปรับอากาศและส่วนประกอบ เครื่องโทรสาร โทรศัพท์ อุปกรณ์และส่วนประกอบ เครื่องคอมพิวเตอร์ อุปกรณ์และส่วนประกอบ ไม้และผลิตภัณฑ์ไม้ เครื่องจักรกลและส่วนประกอบ ผลิตภัณฑ์ยาง อาหารทะเลกระป๋องและแปรรูป เครื่องสำอาง สบู่ และผลิตภัณฑ์รักษาผิว ตู้เย็น ตู้เแช่แข็งและส่วนประกอบ เครื่องรับวิทยุ โทรทัศน์และส่วนประกอบ ผลิตภัณฑ์พลาสติก เหล็ก เหล็กกล้าและผลิตภัณฑ์ ผลิตภัณฑ์ข้าวสาลีและอาหารสำเร็จรูปอื่น ๆ สินค้านำเข้าสำคัญจาก UAE ได้แก่ น้ำมันดิบ น้ำมันสำเร็จรูป สินแร่โลหะอื่น ๆ เศษโลหะและก๊าซธรรมชาติ เหล็ก เหล็กกล้าและผลิตภัณฑ์ เคมีภัณฑ์ เครื่องเพชรพลอย อัญมณี เงินแท่งและทองคำ พืชและผลิตภัณฑ์จากพืช เครื่องประดับอัญมณี ปุ๋ย และยากำจัดศัตรูพืชและสัตว์ เครื่องจักรกลและส่วนประกอบ ส่วนประกอบและอุปกรณ์ยานยนต์ ผลิตภัณฑ์โลหะ เยื่อกระดาษและเศษกระดาษ


                 ไทยนำเข้าน้ำมันดิบจาก UAE มากเป็นอันดับหนึ่ง (36% ของน้ำมันดิบที่ไทยนำเข้าจากทั่วโลกและ 60% ของน้ำมันดิบที่ไทยนำเข้าจากตะวันออกกลาง) โดยบริษัท ปตท. จำกัด (มหาชน) นำเข้าน้ำมันดิบจาก Abu Dhabi National Oil Company (ADNOC) ด้วยสัญญาซื้อขายแบบรัฐต่อรัฐตั้งแต่ปี 2537 โดยเมื่อปี 2561 ไทยนำเข้าน้ำมันดิบจาก UAE มูลค่ารวมประมาณ 264,221 ล้านบาท เพิ่มขึ้นจากเมื่อปี 2560 ซึ่งมีมูลค่า 183,479 ล้านบาท นอกจากนี้ ด้านการท่องเที่ยว UAE ยังเป็นตลาดการท่องเที่ยวสำคัญ ของไทยในตะวันออกกลาง นอกเหนือจากอิสราเอลและอิหร่าน โดยเมื่อปี 2561 มีชาว UAE เดินทางมาไทยรวมทั้งสิ้น 134,884 คน ในจำนวนนี้เป็นชาว UAE ที่ขอรับการตรวจลงตราประเภทนักท่องเที่ยวและได้รับการยกเว้นการตรวจลงตรารวม 132,883 คนซึ่งลดลงจากเมื่อปี 2560 ที่มีจำนวนรวม 136,843 คน ขณะที่ปัจจุบันมีชาวไทยอยู่ใน UAE ประมาณ 7,000 คน ส่วนใหญ่เป็นแรงงานฝีมือที่ทำงานภาคอุตสาหกรรม ปิโตรเคมี ธุรกิจบริการ อาทิ พนักงานนวดสปา และธุรกิจก่อสร้างในรัฐดูไบและรัฐอาบูดาบี


                 การลงทุนของเอกชนไทยใน UAE เครือโรงแรมดุสิตธานีลงนามสัญญารับบริหารโรงแรมระดับ 5 ดาวที่ดูไบ เป็นระยะเวลา 15 ปี โดยเริ่มเปิดให้บริการตั้งแต่ ม.. 2544 ในชื่อดุสิตดูไบซึ่งถือเป็นโรงแรมระดับ 5 ดาวแห่งแรกในตะวันออกกลางที่บริหารงานโดยเครือโรงแรมเอเชีย นอกจากนี้ ยังมีโรงแรมเซ็นทารา เดร่า ไอส์แลนด์ บีช รีสอร์ท ดูไบ ในเครือโรงแรมเซ็นทารา ที่ีจะเปิดให้บริการในปี 2563 ส่วนการลงทุนในภาคธุรกิจบริการด้านการแพทย์ของไทยซึ่งเป็นที่นิยมของชาว UAE โรงพยาบาลบำรุงราษฎร์เข้าไปดำเนินการบริหารโรงพยาบาลรัฐของอาบูดาบี ขณะที่โรงพยาบาลกรุงเทพร่วมทุนกับบริษัท Royal Group ซึ่งเป็นบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ของราชวงศ์แห่งรัฐอาบูดาบี สร้างโรงพยาบาล Royal Bangkok Hospital ขนาด 300 เตียงในอาบูดาบี แล้วเสร็จและเปิดดำเนินการเมื่อปี 2555 รวมทั้งเปิดคลินิก 1 แห่งบนเกาะรีม (Reem Island) ในอาบูดาบี ซึ่งเป็นพื้นที่ถมทะเลเพื่อก่อสร้างอาคารสำนักงาน ที่พักอาศัยครบวงจร โดยมีการจัดส่งทีมแพทย์และพยาบาลชาวไทยทั้งหมด นอกจากนี้ยังมีการลงทุนของบริษัท เจริญโภคภัณฑ์ และบริษัทในภาคธุรกิจก่อสร้าง ได้แก่ บริษัทสยามซีเมนต์ บริษัทอิตัล-ไทย บริษัทเพาเวอร์ไลน์ และบริษัทชิโน-ไทย โดยฝ่ายไทยมีการจัดตั้งสภาธุรกิจไทย-ดูไบ (Thai-Dubai Business Council) เมื่อ 17 .. 2553 เพื่อเป็นกลไกสำคัญในการให้ข้อมูลและความช่วยเหลือ รวมทั้งเสริมสร้างความเข้มแข็งในการรวมกลุ่มของภาคเอกชนไทยในดูไบ


                 การเข้าไปลงทุนของเอกชนไทยในภาคธุรกิจพลังงานใน UAE ปัจจุบัน บริษัท PTTEP MENA Limited ซึ่งเป็นบริษัทย่อยของบริษัท สำรวจและผลิตปิโตรเลียม จำกัด (มหาชน) และร่วมทุนกับบริษัท Eni Abu Dhabi B.V. ซึ่งเป็นบริษัทย่อยของบริษัท Eni ผู้ผลิตน้ำมันและก๊าซธรรมชาติรายใหญ่ของอิตาลี ได้รับสัมปทานการสำรวจและผลิตปิโตรเลียมและก๊าซธรรมชาติในแปลงสำรวจ Offshore 1 และ Offshore 2 ซึ่งตั้งอยู่นอกชายฝั่งทะเลทางตะวันตกเฉียงเหนือของรัฐอาบูดาบี ของ UAE โดยมีการลงนามสัญญาสัมปทานกับบริษัท Abu Dhabi National Oil Company (ADNOC) ซึ่งเป็นบริษัทน้ำมันแห่งชาติของ UAE เมื่อ 12 .. 2562


                 ส่วนการลงทุนของ UAE ในไทย ส่วนใหญ่เป็นการลงทุนในภาคธุรกิจอสังหาริมทรัพย์และพลังงาน ได้แก่ โครงการสาธรสแควร์ของกลุ่มบริษัท Istithmar Hotel FZE ดูไบ และ Islamic Hotel Chain ของ Al Mulla Group ดูไบ กลุ่มบริษัท Dubai Holdings ได้ซื้อหุ้นเพิ่มทุนจำนวน 800 ล้านหุ้น (15%) จากบริษัทธนายง กลุ่มบริษัทดูไบเวิลด์ถือหุ้นใหญ่ของบริษัท แหลมฉบัง อินเตอร์เนชั่นแนล เทอร์มินอล จำกัด (Laem Chabang International Terminal Co.Ltd.) ทำการบริหารจัดการคลังสินค้า C3 ของท่าเรือแหลมฉบัง กลุ่มบริษัท Jumeirah รับหน้าที่ด้านบริหารการลงทุนกับโครงการต่าง ๆ ในไทย เช่น โครงการ Jumeirah Private Phuket Island ซึ่งเป็นโครงการมูลค่าหลายพันล้านบาท ประกอบด้วย ที่พักส่วนตัว โรงแรม และท่าจอดเรือ โครงการก่อสร้างโรงแรมริมแม่น้ำเจ้าพระยาตอนใต้ในกรุงเทพฯ ฝั่งเดียวกับโรงแรมแชงกรี-ลา ส่วนการลงทุนในภาคธุรกิจพลังงาน บริษัท มูบาดาลา ปิโตรเลียม ซึ่งเป็นบริษัทด้านธุรกิจพลังงานขนาดใหญ่ของ UAE ได้รับสัมปทานขุดเจาะก๊าซและน้ำมันในอ่าวไทยมาตั้งแต่ปี 2547 โดยมีมูลค่าการลงทุนด้านปิโตรเลียมในไทยมากกว่า 1,800 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ประมาณ 54,000 ล้านบาท) นอกจากนี้เป็นการร่วมทุนกับบริษัทไทยรายอื่น ๆ เช่น บริษัท Depa United Group ของดูไบกับบริษัทผลิตพรม (ไทปิง)


                 ความตกลงที่สำคัญระหว่างไทยกับ UAE ได้แก่ ความตกลงว่าด้วยการบริการเดินอากาศระหว่างกัน (20 มี.. 2533) ความตกลงว่าด้วยการยกเว้นการเก็บภาษีซ้อน (1 มี.. 2543) ความตกลงว่าด้วยความร่วมมือทางเศรษฐกิจการค้าและวิชาการ (22 เม.. 2550) บันทึกความเข้าใจว่าด้วยความร่วมมือด้านแรงงาน (1 .. 2550) และความตกลงว่าด้วยความร่วมมือด้านความมั่นคง (19 .. 2552) บันทึกความเข้าใจระหว่างโรงพยาบาลกรุงเทพกับกรมสุขภาพ UAE ว่าด้วยการส่งตัวผู้ป่วยจาก UAE มารับการรักษาในไทย (.. 2547) บันทึกความเข้าใจว่าด้วยความร่วมมือและการแลกเปลี่ยนข้อมูลระหว่าง The Emirates Securities and Commodities Authority (ESCA) กับสำนักงานคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ของไทย (16 .. 2550) บันทึกความเข้าใจระหว่างสำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร กระทรวงคมนาคม กับบริษัท Dubai World ว่าด้วยการให้ความช่วยเหลือแบบให้เปล่าเพื่อการศึกษาแนวทางการพัฒนาท่าเรือชายฝั่งทะเลอันดามัน และสะพานเชื่อมท่าเรือฝั่งอ่าวไทย (22 .. 2551) ความตกลงว่าด้วยความร่วมมือด้านความมั่นคงระหว่างรัฐบาลแห่งราชอาณาจักรไทยกับรัฐบาลแห่งสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ เพื่อส่งเสริมการแลกเปลี่ยนข้อมูลด้านอาชญากรรมระหว่างกัน (23 .. 2558) ความตกลงระหว่างราชอาณาจักรไทยกับรัฐบาลแห่งสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ เพื่อส่งเสริมและคุ้มครองการลงทุน เพื่อช่วยอำนวยความสะดวกและคุ้มครองการลงทุนของนักลงทุนชาวต่างชาติในไทย (23 .. 2558) บันทึกความเข้าใจว่าด้วยการปรึกษาหารือทวิภาคีระหว่างกระทรวงการต่างประเทศของไทยกับกระทรวงการต่างประเทศและความร่วมมือระหว่างประเทศแห่งสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ (12 .. 2559) ความตกลงว่าด้วยความร่วมมือด้านวัฒนธรรมระหว่างรัฐบาลแห่งราชอาณาจักรไทยกับรัฐบาลแห่งสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ( 21 มี.. 2562)


--------------------------------------

 
 
 
 

ผู้นำสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์

 
บันทึกข้อมูลเมื่อ: Jan. 7, 2020, 1:54 p.m.
เผยแพร่ข้อมูลเมื่อ: None |
รูปผู้นำสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
 


เชค เคาะลีฟะฮ์ บิน ซายิด อาลนะห์ยาน


(His Highness Sheikh Khalifa bin Zayed Al Nahyan)


ตำแหน่ง              ประธานาธิบดี UAE และเจ้าผู้ครองรัฐอาบูดาบี


พระราชสมภพ       25 .. 2491 (พระชนมายุ 72 พรรษา/ปี 2563) ที่ Al Muwaiji Fort เมืองอัลอัยน์ รัฐอาบูดาบี ใน Trucial States เป็นพระราชโอรสพระองค์โตของเชค ซายิด บิน สุลฏอน  อาลนะห์ยาน เจ้าผู้ครองรัฐอาบูดาบีกับเชคา ฮิซซา บินติ มุฮัมมัด บิน เคาะลีฟะฮ์ บิน  ซายิด อาลนะห์ยาน และทรงสืบเชื้อสายจากเผ่าบะนียาส เผ่าที่ใหญ่ที่สุดและทรงอิทธิพลที่สุดใน UAE


ศาสนา               อิสลาม (ซุนนี)


การศึกษา            โรงเรียนประจำเมืองอัลอัยน์ รัฐอาบูดาบี


สถานภาพทางครอบครัว         อภิเษกสมรสกับเชคา ชัมซะฮ์ บินติ สุฮัยล์ อาลมัซรูอี เมื่อปี 2537 ทรงมีพระราชโอรส 2 พระองค์และพระราชธิดา 6 พระองค์ พระราชโอรสพระองค์โต คือ เชค สุลฏอน บิน เคาะลีฟะฮ์ บิน ซายิด อาลนะห์ยาน ประธานกิตติมศักดิ์ของสภาหอการค้าและอุตสาหกรรมอาบูดาบี และสมาชิกสภาบริหาร และรัฐอาบูดาบี


ประวัติการทรงงาน


ปี 2509               -  ดำรงตำแหน่งผู้แทนพระองค์ของเจ้าผู้ครองรัฐประจำภาคตะวันออกของรัฐอาบูดาบี (เทียบเท่านายกเทศมนตรี) ที่เมืองอัลอัยน์ ระหว่างปี 2509-2510


ปี 2512               -  ดำรงตำแหน่งมกุฎราชกุมารแห่งรัฐอาบูดาบี และเจ้ากรมกลาโหมแห่งรัฐอาบูดาบี


ปี 2514               -  ดำรงตำแหน่ง นรม.แห่งรัฐอาบูดาบี ควบตำแหน่ง รมว.กระทรวงกลาโหม และกระทรวงการคลังใน ครม.ชุดดังกล่าวเมื่อ 1 .. 2514


ปี 2516               -  ดำรงตำแหน่งรอง นรม.คนที่ 2 ใน ครม.แห่งสหพันธรัฐ หลังการประกาศสถาปนาประเทศ UAE ระหว่างปี 2516-2520


ปี 2517               -  ดำรงตำแหน่งประธานสภาบริหารรัฐอาบูดาบีที่ตั้งขึ้นมาแทนที่ ครม.แห่งรัฐอาบูดาบี


ปี 2519               -  ทรงก่อตั้ง Abu Dhabi Investment Authority (ADIA) และดำรงตำแหน่งประธาน  ADIA เป็นพระองค์แรก


                        -  ดำรงตำแหน่งรองผู้บัญชาการทหารสูงสุด


ปี 2547               -  เสด็จขึ้นครองราชย์เป็นเจ้าผู้ครองรัฐอาบูดาบีพระองค์ที่ 16 และประธานาธิบดีพระองค์ที่ 2 ของ UAE ต่อจากเชค ซายิด บิน สุลฏอน อาลนะห์ยาน พระราชบิดา ที่เสด็จสวรรคตเมื่อ 3 .. 2547


ข้อมูลอื่น ๆ ที่น่าสนใจ


                        -  ดำรงตำแหน่งประธานสภาปิโตรเลียมสูงสุด ประธานสำนักงานวิจัยสิ่งแวดล้อมและพัฒนาสัตว์ป่า และประธานกองทุน Abu Dhabi Fund for Development (ADFD) ซึ่งดูแลโครงการความช่วยเหลือเพื่อการพัฒนาระหว่างประเทศของ UAE
                        -  Burj Dubai อาคารที่สูงที่สุดในโลกในรัฐดูไบ ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น Burj Khalifa เมื่อ 4 .. 2553 เพื่อเป็นเกียรติแก่พระองค์


                        -  โปรดให้สร้างพระราชวัง 6 ชั้นบนที่ดินขนาด 27 เฮกตาร์ที่เซเชลส์ (ประเทศหมู่เกาะในมหาสมุทรอินเดีย) ซึ่งเคยเป็นที่ตั้งของศูนย์ติดตามการโคจรดาวเทียมของสหรัฐฯ


                        -  สนพระทัยการแข่งม้าและอูฐซึ่งเป็นกีฬาพื้นเมือง รวมทั้งกีฬาสมัยใหม่ โดยเฉพาะฟุตบอลเป็นพิเศษ


                        -  เคยเข้ารับการผ่าตัดจากโรคหลอดเลือดสมอง (Stroke) เมื่อ ม.. 2557


                        -   ทรงถูกอ้างถึงใน Panama Papers ซึ่งเป็นเอกสารข้อมูลการเงินของบริษัท Mossack Fonseca (บริษัทที่ปรึกษาด้านกฎหมาย) ในปานามา ที่มีการเผยแพร่เมื่อ เม.. 2559 ว่าทรงถือครองอสังหาริมทรัพย์ในลอนดอน สหราชอาณาจักร ผ่านบริษัทดังกล่าวมูลค่ามากกว่า 1.7 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ


                 -        นิตยสาร CEOWORLD ระบุเมื่อ 18 ก.ย. 2562 ว่าทรงเป็นกษัตริย์ที่ร่ำรวยเป็นอันดับ 4 ของราชวงศ์กษัตรย์ทั่วโลก มีมูลค่าทรัพย์สินรวมประมาณ 15,000 ล้าน ดอลลาร์สหรัฐฯ รองจากสมเด็จพระราชาธิบดีซัลมานของซาอุดีอาระเบียซึ่งอยู่ อันดับ 3 มีมูลค่าทรัพย์สินรวมประมาณ 18,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐฯ ขณะที่ เชค มุฮัมมัด บิน รอชิด อาลมักตูม เจ้าผู้ครองรัฐดูไบซึ่งดำรงตำแหน่งรองประธานาธิบดี และ นรม. UAE ทรงเป็นกษัตริย์ที่ร่ำรวยเป็นอันดับ 7 ของราชวงศ์กษัตรย์ทั่วโลก มีมูลค่าทรัพย์สินรวมประมาณ 4,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐฯ

#8c7b75 - right
 

คณะรัฐมนตรี


คณะรัฐมนตรีสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์


ประธานาธิบดี                                      Sheikh Khalifa bin Zayid Al Nahyan


รองประธานาธิบดี นรม. และ รมว.กระทรวงกลาโหม  Sheikh Mohammed bin Rashid Al Maktoum


รอง นรม. และ รมว.กระทรวงมหาดไทย          Lt. Gen. Sheikh Saif bin Zayid Al Nahyan


รอง นรม. และ รมต.แห่งรัฐด้านกิจการประธานาธิบดี  Sheikh Mansour bin Zayid Al Nahyan


รมว.กระทรวงการคลัง                             Sheikh Hamdan bin Rashid Al-Maktoum


รมว.กระทรวงการต่างประเทศ                    Sheikh Abdullah bin Zayid Al-Nahyan


รมว.กระทรวงขันติธรรม (Tolerance)            Sheikh Nahayan Mabarak Al Nahayan


รมว.กระทรวงกิจการคณะรัฐมนตรีและกิจการอนาคต Mohammed bin Abdullah Al Gergawi


รมว.กระทรวงเศรษฐกิจ                           Sultan bin Saeed al-Mansouri


รมว.กระทรวงสาธารณสุขและการป้องกัน            Dr. Abdulrahman bin Mohammad Naser al-Owais


และ รมต.แห่งรัฐด้านกิจการสภาแห่งชาติ


รมว.กระทรวงพลังงานและอุตสาหกรรม          Suhail bin Muhammad al-Mazrouei


รมว.กระทรวงศึกษาธิการ                          Hussain bin Ibrahim Al Hammadi


รมว.กระทรวงการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน        Dr. Abdullah bin Mohammed Belhaif Al Nuaimi


รมว.กระทรวงยุติธรรม                             Sultan bin Saeed al Badi


รมว.กระทรวงวัฒนธรรมและการพัฒนา          Noura Bint Mohammed Al Kaabi


รมว.กระทรวงการเปลี่ยนแปลงสภาพอากาศและ       Dr.Thani bin Ahmed Al-Zeyoudi


สิ่งแวดล้อม                                        


รมว.กระทรวงทรัพยากรมนุษย์                    Nasser Bin Thani Juma Al HamliI


รมว.กระทรวงพัฒนาชุมชน                        Hessa Bint Essa Buhumaid


รมต.แห่งรัฐด้านกิจการต่างประเทศ               Dr. Anwar bin Mohammed Gargash


รมต.แห่งรัฐด้านกิจการการคลัง                   Obaid bin Humaid Al Tayer


รมต.แห่งรัฐด้านกิจการความร่วมมือระหว่างประเทศ   Reem bint Ebrahim Al Hashimy


รมต.แห่งรัฐด้านกิจการกลาโหม                   Mohammed bin Ahmed Al Bowardi


รมต.แห่งรัฐด้านกิจการอุดมศึกษา                      Dr. Ahmad bin Abdullah Humaid Belhoul Al Falasi


รมต.แห่งรัฐด้านกิจการการศึกษาของรัฐ          Jameela bint Salem Al Muhairi


รมต.แห่งรัฐูด้านความสุขและความเป็นอยู่ที่ดีของ       Ohoud Bint Khalfan Al Roumi


ประชาชน (Happiness and Wellbeing)


รมต.แห่งรัฐด้านกิจการเยาวชน                    Shamma bint Sohail Faris Al Mazrui


รมต.แห่งรัฐด้านกิจการความมั่นคงทางอาหาร     Mariam Bint Mohammed Saeed Hareb Al Mehairi


รมต.แห่งรัฐด้านปัญญาประดิษฐ์                   Omar Bin Sultan Al Olama


(Artificial Intelligence)                          


รมต.แห่งรัฐ                                         Dr. Sultan bin Ahmad Sultan Al Jaber


รมต.แห่งรัฐ                                         Dr. Maitha bint Salem Al Shamsi


รมต.แห่งรัฐ                                         Zaki  Anwar Nusseibeh


รมต.แห่งรัฐ                                         Sarah Bint Yousif Al Amiri


รมต.แห่งรัฐ                                         Ahmed AliI Al Sayegh


เลขาธิการคณะรัฐมนตรี                            Abdulla bin Touq


-----------------------------------------------------


(ต.ค.2562)